พระอาทิตย์ยิ้มขึ้นทางทิศตะวันออก ค่อยๆเคลื่อนคล้อยตกลงทางทิศตะวันตก หมุนสลับกับดวงจันทร์แสงนวลที่เต็มดวงบ้าง มีแค่แสงเสี้ยวบ้างตลอดเวลา
โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ซ้ำวงโคจรเดิมทุกๆปี ตลอดกว่า 365 วัน หรือ 12 เดือน ตั้งแต่มกราคมถึงธันวาคม ถ้าลองมองแคบลงมาก็คงเป็นสัปดาห์ที่ทุกๆเจ็ดวันก็จะกลับมาเป็นวันอาทิตย์ใหม่อีกครั้ง โดยหนึ่งวันมันก็มีแค่ 24 ชั่วโมง จากเที่ยงคืนไปเที่ยงวันแล้วก็กลับมาเป็นเที่ยงคืนอีก อย่างนี้ไม่มีสื้นสุด
ฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลงสัมพันธ์กับการโคจรของโลก มันก็ย้อนกลับมาเหมือนเดิมทุกที

แต่ไม่ว่าสิ่งเหล่านี้จะดำเนินไปแล้วย้อนกลับมาที่เดิม มากรอบเท่าไรก็ตาม มันก็ไม่เคยซ้ำที่ตรงจุดเดิมเลยสักครั้งเดียว
เราเกิดปีนี้ ผ่านไปสิบสองปีก็เป็นปีนี้อีกครั้ง แต่เรากลับไม่เป็นเหมือนเมื่อสิบสองปีก่อนนั้น ไม่ว่าจะเป็นความคิด จิตใจ หรือการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย อีกสิบสองปีข้างหน้าก็กลับมาเป็นปีนี้เหมือนเดิม แต่อีกเช่นกัน เราก็ยิ่งไม่เหมือนเดิมยิ่งขึ้นไปอีก

เมื่อวงกลมเวลาหมุนกลับมาที่เดิม เราก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า มันกลับมาเป็นวันนี้อีกแหล้วเหรอ? นี่ผ่านไปนานหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี หรือเท่านั้นเท่านี้แล้วเหรอ? ดูสิ มันเหมือนกับว่าเพิ่งผ่านไปแค่เพียงชั่วหลับตาเอง
สิ่งต่างๆที่เคลื่อนก้าวไปจากภาพความทรงจำของเรา มันก็ยังคงบรรจุอยู่ในสมองของเรา แม้วงกลมเวลาจะกลับมา ณ ที่เดิมๆ แต่ทำไมมันไม่เคยจะซ้ำรอยเดิมเลยสักครั้งเดียว

สิ่งหนึ่งที่เห็นประจักษ์ต่อหน้าเราคือ ความจริงที่ว่า "ทุกสิ่งในโลกล้วนอนิจจัง" และสิ่งมีชีวิตบนโลกแห่งภาพลวงตานี้ "ไม่อาจะหลีกหนี วงเวียนของการเกิด แก่ เจ็บ และตาย ไปได้"

เมื่อวงกลมเวลากลับมาอีกครั้ง เราคงได้แต่ระลึกถึง "ความเปลี่ยนแปลงของความไม่แน่นอนทั้งหลาย" และค้นหาคำตอบของคำถามเดิมๆต่อไปตราบเท่าที่เราจะจำมันได้ว่า "เวลานี้ได้ผ่านพ้นหน้าเราไปแล้ว"